Esos doce años no fueron fáciles. Era joven y a menudo me sentía cansada y sola. Cuando mi esposo trabajaba en Manila, me quedaba sola al cuidado de nuestra hija pequeña y de Tatay Ramón, quien ya estaba débil. Cocinaba, lavaba y me quedaba despierta hasta altas horas de la noche vigilando su respiración.
Una vez, exhausto, le dije:
“Padre, sólo soy tu nuera… a veces siento un gran peso en el pecho.”
Él simplemente sonrió con dulzura y, con manos temblorosas, tomó las mías:
«Lo sé, hija. Por eso te estoy aún más agradecido. Sin ti, quizá ya no estaría aquí».
Nunca olvidaré esas palabras. Desde entonces, me prometí hacer todo lo posible para hacerle la vida más llevadera. Cada invierno, le compraba un abrigo grueso y una manta. Cuando le dolía el estómago, le preparaba sopa de arroz. Cuando le dolían los pies, le daba masajes con cariño.
Nunca esperé que un día me dejara algo. Lo hice porque lo consideraba como mi propio padre.
El último momento

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
